تو که مست نی ای،طعنه مزن مستان را...

mahboobane — Wed, 30 Dec 2009 15:50:18 GMT

یه اتفاق با ذات تلخ،خدارو خیلی بیشتراز تمام این بیست وسه سال عمرم که شناخته بودمش بهم شناسوند.

بعد از اون ثانیه ها حس کردم چقدر خدابهم نزدیکه،اینقدر نزدیک که با تمام وجود لمسش کردمو مهربونیشو باچشمای خودم دیدم.

کار رو به نازکی مو رسوند ولی نذاشت پاره بشه. نذاشت،تا اینکه برای همه عمر آویزه گوشم باشه

لحظه لحظه مراقبمه حتی اگه من گمش کنم

پ.ن۱:امروز تکان خوردم،تکانی رو به تعالی.هیچ وقت نخواهم توانست برای کسی بازگو کنم چرا وتا همیشه من،تو، او تنها کسایی هستیم که میدانیم.

پ.ن اختصاصی:من به فال نیک گرفتم تو هم، امیدوارم.اینم لبخندکه مطمئن شی

mahboobane — Sat, 05 Dec 2009 19:32:18 GMT

روزای قشنگیه...

پ.ن:خیلی پرتوقعم؟! نمیدونم شایدم ولی خودت گفتی ادعونی...

پ.ن۲:خبرهای اخیر ازدواج چندتا ازدوستان سمپادی خیلی خوشحالم کرده.آقای نقاش زاده که مثل برادرم دوستشون دارم وخانم مریم یزدانپرست عزیز،راحله مهربون ودوست داشتنیم وآقای سعیدرکوعی،ورفیق شفیقم ملکناز(خاتون وبلاگی)

برای همشون تداوم لحظه های شیرین باهم بودنشونو آرزو دارم

پ.ن۳:ساعتهافکربهش وگاهگاهی اشک و درتمام این مدت،دعابرای دوست نادیده ام تنها کاری بود که از دستم براومد..خدایا...

mahboobane — Sat, 21 Nov 2009 16:47:18 GMT

چه لطیف است حس اغازی دوباره،

وچه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغازتنفس...

وچه اندازه عجیب است، روز ابتدای بودن!

وچه اندازه شیرین است امروز...

mahboobane — Thu, 12 Nov 2009 18:14:18 GMT

هرروز صبح سر ساعت باید پاشی که یوقت از سرویس جا نمونی،

این مانتوهای گشادهم که باید بپوشی! رنگ دیگه هم نبود حالا!

صورتی،شکلاتی اصن نمیشه بگی چه رنگیه!

اونجام که میرسی که نمیذارن صب نیم ساعت آدم راحت باشه،

هی میان میگن تو کلاسا نمونید برید سر صف!

حالا یروز نری نیم ساعت سرپا واینستی قرآن خدا غلط میشه؟!!

بعدشم که یروز کتبی زیست،یروز تست ریاضی

فرداش ادبیات هوس میکنه شفاهی بپرسه

الان ساعت آزمایشگاس باید برید پژوهشگاه،آخر هفته آزمون جامع.

یروز دو روزم که نیس،شش هفت سالیه همینه!

آخه این چه زندگی ایه؟ نه!میخوام بدونم این چه زندگی ایه؟!!

---------------------------------------------------

باید یبارسر همون ساعته پاشم برم سر کوچه مون

ببینم هنوزسرویس از اون مسیر میره یا نه،

کاش بره،یبار دیگه سواربشم برم مدرسه،

صندلی اخرم بشینم که مخصوص سال بالایی هاس

ظهرم باهمه بچه ها پول بذاریم روهم، راننده رو مجبور کنیم

سر یه سوپری وایسه بریم بستنی بخریم.

کسی نمیدونه دیگه از اون رنگ مانتو جایی میفروشن؟

برم بگیرم، الان فکر میکنم میبینم

چقدر رنگ ومدلشو دوست دارم.

اگه بذارن صب برم مدرسه،دیگه خودم میرم سر صف.

بخدا نمیخواد هی بیان بگن.الان فکر میکنم میبینم

چقدر من اصلا،دوست دارم صبا نیم ساعت سرپا وایسم.

کتبی زیست که سخت نیس،

تازه کتبی ازمون بگیرن بهترم یاد میگیریم.

قول میدم بخونم خوب بشم. قول دادم دیگه!

فقط بذارین یروز دیگه بیام، فقط یروز..

mahboobane — Mon, 26 Oct 2009 18:03:05 GMT

آرزوهاتو یه جا یادداشت کن،خدا یادش نمیره،ولی تو یادت میره اونایی که امروز داری ارزوهای دیروزته...

پ.ن: این روزا خیلی باید این جمله رو با خودم زمزمه کنم...

mahboobane — Sun, 18 Oct 2009 18:52:18 GMT

من و

تو و

یک سجاده عشق

یک بغل نیاز از من و

یک لبخند اجابت از تو...

خدای خوبم..

پ.ن۱: ....

پ.ن۲:منو ببخش وقتی زبانم قاصر میشه از توصیف مهربونیات برایت نقطه چین میذارم

mahboobane — Fri, 09 Oct 2009 13:25:18 GMT

خدایا به خاطرتمام لحظه های شادی که امروز برام آفریدی ممنونتم...

به خاطر همه آن خنده های از ته دلی،که امروز بهم هدیه دادی ازت ممنونم...

من لایق هیچ کدوم از مهربونیات نیستم و تو همچنان مهربانترین مهربانانی...

پ.ن۱:چند وقتیه حرفام تو دلم نمیمونه حرفایی رو به دیگران میزنم که همیشه فقط بین خودمو خدا بوده

این تصمیم ذهنم بود که، این حرفا جاش تو دل نیست وبه اونایی که محرمتن بگو،درست وغلطشم با خوده همون ذهن، به من چه!!

پ.ن۲:اینقدر امروز پر انرژی بود که به کلام نمیتونم توصیفش کنم،بعد از این یه هفته ای که از شروع بخش جدیدم میگذره و همش با ادمهایی مجبورم حرف بزنم که شاید روزهای پایانی عمرشونو میگذرونن واقعا به همچین روزی احتیاج داشتم

پ.ن۳:غم دیگران هرچند که دراوج شادی باشی میتونه دل تو رو هم پر از غم کنه.خوندن وبلاگ یه دوست نادیده،بدون اغراق،از یادم برد که امروزم چه روزی بوده برام،اینقدر از سنگینی غمشو نا امیدیش گفته بود که حتی یادم رفت از خدا براش آرامش بخوام.

خدایا در برابر دریای علم وحکمت وقدرت تو چی میتونم بگم...

mahboobane — Tue, 06 Oct 2009 20:04:18 GMT

بـــاران باشد...تــــو باشی...یک خیــابــان بی انتـهـا باشد ....

به دنیا می گویم .... خـــداحـــافظـ

زندگی با عشق وبدون عشق خیلی فرق دارد...

mahboobane — Sun, 06 Sep 2009 18:59:18 GMT

زندگی با عشق و بدون عشق خیلی فرق دارد. عاشق که باشی تنها به معشوقت فکر می کنی. برای دیدنش لحظه شماری می کنی، با شنیدن صدایش به وجد می آیی، حتی اگر نسبتت با ادبیات مانند جن و بسم الله باشد، از دیوان حافظ گرفته تا فروغ را زیر و رو می کنی تا شعرهای عاشقانه بیابی و نامه های پرسوز بنویسی و حتی چه بسا شاعر هم شوی!

برای جلب رضایتش خود را به آب و آتش می زنی و کارهایی می کنی که در نظر دیگران چیزی مثل دیوانگی و حماقت است. ملامتها و مرارتها را به جان می خری و نه تنها شکایت نمی کنی بلکه آنها را به حساب «غم عشق» می گذاری..

اگر دری به تخته بخورد و بتوانی با او هم کلام شوی، از مصاحبتش سیر نمی شوی و ساعتها برایت چون برق و باد می گذرند و پس از خداحافظی تو می مانی و رسوبی شیرین. آن لحظه ها را با روزها هم عوض نمی کنی.

«ایام خوش آن بود که با دوست بسر شد/ باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود»

هر کس و هر چیزی را که نشانی از او داشته باشد دوست و عزیز می داری. اشک، رفیق تنهایی و شبهای درازت می شود؛ با بهانه و بی بهانه. تویی که بوی سوختگی غذا را از چند متری تشخیص نمی دهی، تا زیر گوشت فریاد نزنند نمی شنوی، جلوی پایت را نمی بینی و هزار و یک مشکل دیگر داری، ناگهان حس ششمت بیدار می شود. در میان جماعتی انبوه، حضور دوست را درمی یابی، سلامش را در همهمه هزار سلام می شنوی، عطرش را در ازدحام بوها استشمام می کنی، یک کلمه اش را میان هزار سطر می یابی..

می توان در باب اثرات عشق و حالات عاشق، مثنوی هفتاد من کاغذ نوشت اما دیگر کافی است. آنهایی که تجربه کرده اند که می دانند من چه می گویم و آنها که نه، این حرفها برایشان در حکم همان حرفهای همیشگی است که از مجنون ها شنیده اندو در دل به خودشان وسادگیشان خندیده اند..

***

خدایا! وقتی عشقهای زمینی با تمام کجی ها و کاستی هایش، چنین شیرین و معجزه آساست،پس عشق تو چیست و چه می کند؟

خدایا! ما آدمهای کوچک را به این چند روز گرسنگی و تشنگی دلخوش نکن. نمی دانم به عاشقانت چه می دهی اما خوب می دانم که سر ما با این آب نباتها گرم و مثل بچه ها خوشحالیم که کاممان شیرین است. خدایا! کاری کن که کمیل و ابوحمزه ثمالی و صحیفه سجادیه را زیر و رو کنم و با عباراتش برایت نامه عاشقانه بنویسم. کاری کن که شبها از دوری ات اشک بریزم و برای هم کلامی ات لحظه شماری کنم.خدايا خودت بهتر مي داني كه زندگي با عشق و بدون عشق خيلي فرق دارد. پس عاشقم كن. براي تو كه كاري ندارد. بگويي: كن، فيكون. عاشق مي شوم. به همين سادگي.

عاشق شو ور نه روزي كار جهان سرآيد...

mahboobane — Sat, 29 Aug 2009 10:02:06 GMT

من اکنون ایستاده ام خود را می نگرم..

چشمانم غرق در شور و وجودم همه شکر..

احساس میکنم آنچه اکنون در من می جوشد سراپایم را فرا می گیرد..

تمام "هستن" م را لبریز می کند..

و دیگرم می سازد..